0
0
0
s2sdefault

Σεβασμιώτατοι αδελφοί
Μητροπολίτα Ειρηνουπόλεως και Σεϋχελλών κ. Δημήτριε,
Ζάμπιας και Μαλάουι κ. Ιωακείμ
Θεοφιλέστατε Επίσκοπε Μοζαμβίκης κ. Ιωάννη,

Ευλαβέστατοι πρεσβύτεροι και Διάκονοι της Τοπικής Εκκλησίας
Εξοχώτατοι εκπρόσωποι Διπλωματικών Αρχών
Εντιμότατοι εκπρόσωποι των αρχών της Δημοκρατίας
Εκπρόσωποι άλλων Χριστιανικών Ομολογιών
Ευσεβέστατε λαέ του Θεού,

Του Αρχιερατικού Θρόνου της Εκκλησιαστικής Επαρχίας αυτής κενωθέντος, ο Προκαθήμενος της Αποστολικής Έδρας του Αγίου Μάρκου, Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος και η περί Αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδος, εξέλεξαν τον από Ζιμπάμπουε Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην κ. Γεώργιον, ως νέον Μητροπολίτην της αγιωτάτης Μητροπόλεως Άκκρας.

Σεβασμιώτατε και αγαπητέ αδελφέ Μητροπολίτα Άκκρας κ. Γεώργιε,

Υπακούοντας με ταπείνωση και προθυμία στο κάλεσμα του Θεού, όργανο λειτουργικό στα χέρια Του, «σκεύος εκλογής», αναλαμβάνεις σήμερα επίσημα την διαποίμανση της Εκκλησίας που παροικεί στην Άκκρα. Επίσκοπος, ποιμένας, διδάσκαλος, πατέρας, αδελφός, μα πάνω από όλα «απόστολος»,δηλαδή διάκονος. Διάκονος του Θεού και των μυστηρίων Του, των ανθρώπων και της προσωπικής τους περιπέτειας και αγωνίας. "Κήρυξ αληθείας και απόστολος ελευθερίας» (Ειρηναίου, Κατά Αιρετικών,PG7,919).

Το αποστολικό λειτούργημα είναι στάση ζωής και μαθητεία και αναμφίβολα «κείται εις προσωπικήν ανάστασιν η πτώσιν». Η διακονία σου, η πορεία σου, πρέπει να κινηθεί ανάμεσα στους άξονες κένωση και πρόσληψη. Το σχήμα αυτό δεν σου είναι άγνωστο. Είναι η πορεία Εκείνου που σε εξέλεξε και σε απέστειλε, του Ιησού Χριστού.

Και εάν Εκείνος αποδέχτηκε και καταδέχτηκε να κενωθεί «μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού», πιστεύεις ότι έχεις άλλη εναλλακτική επιλογή;

Εάν Εκείνος, ο Κύριος και Θεός σου επιμένει να κωφεύει στην παράκληση του Πέτρου «καλόν εστίν ημάς ώδε είναι» για διαρκή παραμονή στο Θαβώρ, και επιλέγει να κατεβαίνει στην ιστορία για να την μεταμορφώσει, στον κόσμο που «στενάζει και συνωδίνει» για να τον προσλάβει και να τον λυτρώσει από τον «έσχατο εχθρό», πιστεύεις ότι υπάρχει άλλος δρόμος για σένα;

Μην πτοηθείς μπροστά στο μέγεθος της πρόκλησης, μη σκεφτείς την αδύναμη ανθρωποσύνη σου. «Αρκέσει η χάρις Του. Η γαρ δύναμις Του εν τη ασθενεία τελειούται».

Αγαπητέ μου αδελφέ Γεώργιε,

Η Τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία της Γκάνας ζει, αναπνέει και κινείται εν μέσω ποικιλίας ανθρώπων, φυλών, παραδόσεων, ομολογιών, θρησκειών. Η διακονία σου δεν μπορεί να αγνοήσει αυτή την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που καθιστά επιτακτική την ειρηνική συνύπαρξη της Εκκλησίας με το ξένο, το διαφορετικό, μέσα από τον διάλογο και την αποδοχή, όχι απλά την ανοχή, ώστε η πίστη να μην γίνεται αφορμή και αιτία ερίδων, μαχών και ακαταστασιών, ούτε δεκανίκι πολιτικών, εθνικιστικών κα στρατηγικών και επιδιώξεων. Η Εκκλησία, η πίστη γενικότερα, είναι και πρέπει να παραμείνει φορέας καταλλαγής και συμφιλίωσης των ανθρώπων μεταξύ τους και των ανθρώπων με τον Θεό. Καλείσαι επομένως να διαλεχθείς, να συνομιλήσεις με τις άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες και εκφράσεις, αλλά και με τις άλλες θρησκείες, όπως το Ισλάμ και τα Αφρικανικά Παραδοσιακά Θρηκεύματα. Αυτό αποτελεί μια ακόμη πρόκληση για σένα και την Εκκλησία σου, καθώς κάθε ειλικρινής και αληθινός διάλογος, προϋποθέτει ανοιχτότητα, θέληση να ακούσουμε τον άλλο, ετοιμότητα για υπέρβαση προκαταλήψεων, διάθεση για μάθηση.

Εκλογή και επιλογή σου, επιλογή όλων μας, πρέπει να είναι ο ιεραποστολικός δρόμος και τρόπος του Απόστόλου των Εθνών Παύλου, όπως αυτός χαράχθηκε και εκφράστηκε στην πόλη των Αθηνών, στον Άρειο Πάγο, με την αναγνώριση της θρησκευτικότητας των Αθηναίων, της «ευσέβειας»τους και του πόθου τους για γνωριμία με την «αλήθεια». Ο Παύλος επαινεί, δεν καταδικάζει και έτσι μας δείχνει τον τρόπον του «κηρύττειν». Εισηγείται μια «συνέχεια» μεταξύ αυτών προς τους οποίους ευαγγελιζόμεθα το σωτήριον και του Ιησού Χριστού προς τον οποίο θέλουμε να οδηγήσουμε τα βήματά τους. Το «πως και το «τι» του κηρύγματός σου, σου το παρέχει ο τοπικός πολιτισμός, οι παραδόσεις, η τέχνη, η φιλοσοφία, και θεο-λογία των ανθρώπων,όλα αυτά τα αποτυπώματα, τα χαράγματα του Θεού και της σοφίας αιώνων στις καρδιές τους.

Είναι αναγκαίο και εποικοδομητικό για την Ορθοδοξία στην Αφρική, να αναγνωρίσει μια υστέρηση χρονική και τροπική στην ιεραποστολική της δραστηριότητα και έστω την εσχάτη ώρα να αντιληφθούμε, συλλογικά πλέον, την αναγκαιότητα «αλλαγής παραδείγματος», εγκαταλείποντας ιεραποστολικά μοντέλα που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, άλλες λογικές, άλλη θεολογία, άλλες πολιτικές επιλογές, ιερουργούντες καθημερινά, με πόνο και κόπο, αλλά κενωτικά και αγαπητικά, το μυστήριο της Σάρκωσης στο εδώ και τώρα. Το πάντοτε ανανεωτικό Πανάγιο Πνεύμα, «η συνεκτική και δημιουργική των απάντων Θεού Σοφία και Δύναμις», μας προσκαλεί να υιοθετήσουμε νέες στάσεις ζωής και να «τείνομεν ευήκοον ους» στις προφητικές εκείνες φωνές, κληρικών και λαїκών, ανδρών και γυναικών, που όλο και πληθαίνουν και που καλούν σε αλλαγή ρότας, σε άλλαγή νου, σε μετάνοια. Το διακύβευμα, στην αντίθετη περίπτωση, είναι η ίδια η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας μας, ο ευαγγελικός λόγος και αλήθεια.

Τέλος, η Εκκλησία σου ζητά, το κήρυγμά σου να μην περιοριστεί μόνο «εις τους εγγύς», αλλά να ακουμπήσει και « τους μακράν» της Αφρικανικής ηπείρου και πραγματικότητος ευρισκόμενους. Μίλησε σε όλους αυτούς, που δεν γνωρίζουν, δεν μπορούν η και δεν θέλουν να αντιληφθούν την «κοσμογονία» που συντελείται αυτή τη στιγμή στην Αφρική. Μίλησε τους για την Αφρική και την Εκκλησία της που κυοφορεί ιδέες, θεολογία, νέες προσεγγίσεις και κατηγορίες σκέψεις, αγώνες, ζωή και ελπίδα. Για την Αφρική και την Εκκλησία της που δεν είναι δίκαιο να την εκλαμβάνουν ως μόνιμο αποδέκτη ιδεών, απόψεων και προτάσεων θεολογικού λόγου και προβληματισμού, αλλά που έφτασε καιρός να την αποδεχθούν ως ταμείο από το οποίο πολλά μπορούν να αντλήσουν και να ωφεληθούν οι ίδιοι. Για την Αφρική που ενώ θα ήθελε όλους τους Ορθόδοξους αδελφούς να συμμετάσχουν σ'αυτή την διεργασία, δεν μπορεί να δεχθεί εθνικιστικές περί εκκλησίας προσεγγίσεις. Για την Αφρική που ξέρει ότι με τη χάρη του Θεού, έστω τελικά και μόνη, θα διέλθει «και των θυρών κεκλεισμένων».

Διαβεβαίωνε, σε κάθε ευκαιρία, όλους τους «μακράν ημών» ευρισκόμενους αδελφούς του πρώτου λεγόμενου κόσμου, ότι τους ενθυμούμεθα με πολλή αγάπη στις προσευχές μας. Πονάμε βλέποντας τον ραγδαίο αποχριστιανισμό των χωρών τους, την πνευματική ερήμωση και τη νέκρωση της ελπίδας στις καρδιές τους, την ώρα που εμείς, με τη χάρη του Θεού και παρά τα εμπόδια και τις πολλές δυσκολίες μας, βιώνουμε καθημερινά την Ανάσταση στις κοινότητες μας και στις καρδιές μας. Είμαστε έτοιμοι να συντρέξουμε κάθε προσπάθειά τους για επανευαγγελισμό των χωρών τους, «ότι στείρα έτεκεν η εξ Εθνών Εκκλησία και η πολλή εν τέκνοις ησθένησε συναγωγή» (Ειρμός Προεορτίου Κανόνα, 21 Δεκεμβρίου).

Σεβασμιώτατε Άγιε αδελφέ,

Τα έτη της αρχιερατείας σου να είναι πολλά. Η διακονία σου καρποφόρος και δημιουργική. Πάντοτε να είσαι για τους αδελφούς σου,κληρικούς και λαικούς, το θέλημα του Πατρός, ο Υιός Λόγος εν τω μέσω αυτών, ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας στις καρδιές τους.

Σε ασπάζεται πατρικά και σε ευλογεί ο πολυσέβαστός μας Πατριάρχης, προσευχόμενος η χάρις του Επιφανέντος Κυρίου να σε επισκιάζει, να σε στηρίζει και να σε ενδυναμώνει, και καρδιακά ευχόμενος πάντοτε το φως σου να λάμπει «έμπροσθεν των ανθρώπων».